Alexa
Medya Siyaset

Tarihini Bilmeyen Uluslar Yok Olmaya Mahkûmdur

İlk Meclis Binamız

Tarihini Bilmeyen Uluslar Yok Olmaya Mahkûmdur

İlk Meclis Binamız

İlk Meclis binamız, 22X43 metre boyutlarında, bodrum üzerine tek katlı, bir büyükçe toplantı salonu ile küçüklü büyüklü 9 odalı taş yapıdır. Dış cepheler, kemerler, geniş saçaklar ve iki balkonla zenginlik ve derinlik kazandırılmıştır.

İlk Meclis binamız, 22X43 metre boyutlarında, bodrum üzerine tek katlı, bir büyükçe toplantı salonu ile küçüklü büyüklü 9 odalı taş yapıdır. Dış cepheler, kemerler, geniş saçaklar ve iki balkonla zenginlik ve derinlik kazandırılmıştır.

Devletin kuruluşu ve Kurtuluş Savaşı’nın tüm askerî ve siyasî kararların alındığı, Cumhuriyetin ilan edildiği bu çok elverişsiz, küçük bina, 18 Ekim 1924 tarihine, kadar kullanılmıştır.

Bu tarihi bina bugün “Kurtuluş Savaşı Müzesi” olarak ziyarete açıktır. Eğer ziyaret etmediyseniz, bir gün mutlaka edin, özgünlüğünden çok şey kaybetmiş olsa bile…

Biz ne yazık ki tarihin, tarihî eserlerin değerini bilmeyen bir toplumuz. Bu kötü eğilimin, aydınlarımızda da olması ne büyük talihsizliktir. Zaten sorunun asıl sebebi de budur.

Birçok tarihî eser bu yönümüzden kaynaklanan bir tür “vahşet”in kurbanı olmuştur. Bütün şehirlerimizde geçmişten kalma eserler, binalar, köprüler sözde modernleşme uğruna yıkılmış, yerle bir edilmiştir. Restorasyonlar da tarihe saygı bilinci içinde yapılmamıştır. Bundan payını, ilk meclis binamız da almıştır. Bu dramı, bundan çok önce yayınladığım bir makalemde sergiledim. O kısım şöyledir:

İLK MECLİS

Cumhuriyet tarihimizin en anlamlı yapılarının başında kuşkusuz Ankara Ulus Meydanındaki TBMM binası gelir. Bu başlı başına bir tarih olan binayı birkaç kez ziyaret edip o görkemli bağımsızlık savaşının havasını, o otantik koridorları, odaları, salonları ve eşyalarıyla, doya doya içime çekmişimdir. Meğer bütün bunları son kez tatmışım. Şimdi bu artık mümkün değil. Çünkü o tarihî özgünlük de vandallığın kurbanı olmuş.

Değerli yazarımız Mustafa Yıldırım’dan dinleyelim:

Eskiden döşemeler tahtaydı, gıcırdardı. Eski okul sıralarının arasından, ayaklarımızın ucuna basarak geçerdik… Amerikalılar Türk mimarisinin tahta döşemelerini kaldırıp atmışlar, laminat döşetmişler. Artık ne gıcırtı, ne de tarihten gelen tahta kokusu kalmış. O eski püskü okul sıraları vardı ya, onları da bir güzel boyatmışlar. Hele konuk iskemleleri… Onları da gıcır gıcır deriyle kaplatmışlar. Odalardan birinde Büyük Millet Meclisi üyelerinin, tahta panolarda yeşil çuhaya iliştirilmiş kırışık fotoğrafları vardı. Kimin aklına geldiyse kaldırıp atmış. Duvara bir güzel laminat döşeyip, fotoğrafları da son teknolojiyle renklendirip laminat panonun üzerine nakşetmişler. Küçük salonlardaki bütün eşyaları kaldırmışlar… Bakanlar Kurulu’nun toplantı masasının çevresindeki koltuklara da kabarık ve kabaralı deri geçirtilmiş. Meclis Başkanı’nın odasına da el atmışlar. Odanın girişine asılan parlak pirinç levha üzerinde şu yazı okunuyor: Speaker’s Room… Zaten binanın her bölümünün girişine İngilizce levhalar konmuş. Pencerelerde eskiden koyu kadife perdeler vardı. İçerisi biraz loş olurdu. Kasvet basardı. Sanki düşman Polatlı’ya gelmiş… Şimdi ise, krem beyaz sentetik perdeler asılmış. Girişteki panoda ise ABD şirketi, Marlboro üreticisi Philip Morris’in adı yazılı .. . Biz sanırdık ki İlk Meclis yokluk ve yoksunluk içinde çalışmıştı. Bilemezdik bunca postmodern olduğunu. Ne diyelim, kandırılmışız, Resmî Tarih işte …. Bir gün bu ulus ayağa kalkıp “Ben İstiklal Meclisimi isterim” der mi acaba?

Diyeceksiniz ki bu Philip Morris şirketi de nereden çıktı? Bağımsızlık Savaşımızın karargâhı o kutsal yerde ABD’nin işi ne? Efendim, koskoca Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti’nin, binanın yeniden düzenlenmesine ne bilgisi ne de parası yetiyor; işi özel sektöre, S.Sabancı’ya havale ediyor. Ancak özel sektörün, Sakıp Sabancı’nın da gücü ve parası yetmemiş olacak ki o da gidip Amerikan şirketinden yardım dilenmiş. Bari yaptıklarını adam gibi yapsalar, Cumhuriyet tarihimizin en şerefli izleri orada da göz göre göre yok olup gitmiş. Bu cinayet işlenirken başbakan, kültür bakanı, aydınlar ve benzerleri ne yapıyordu acaba? Herhalde “Atam, izindeyiz” diye nutuk çekiyorlardı. Hangi uğursuz adam yaptırdı, bu kaba restorasyonu? Tanrım, şu Ankara’da hiç mi vicdan sahibi biri kalmadı?

Kaynak: Cihan Dura, Atatürk’e Saygısızlık Neyin Habercisi?

Prof.Dr.Cihan Dura

Medya Siyaset
Prof.Dr.Cihan Dura

Prof.Dr.Cihan Dura

Cihan Dura 5 Mayis 1940’da Ankara’da doğmuştur. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Maliye ve İktisat Şubesi’nden 1964 yılında mezun oldu. 1968’de iktisat alanında doktora yapmak üzere Devlet burslusu olarak Fransa’ya gitti Yurduna döndükten 2 yıl sonra, 1979’da Balıkesir İşletmecilik ve Turizm Yüksek Okulu’nda Dr. Asistan olarak hizmet imkânına kavuşabildi. O tarihe kadar Milli Eğitim Bakanlığı Planlama Araştırma ve Koordinasyon Dairesi’nde memur, (1975-1976), Ticaret Bakanlığı Teşvik ve Uygulama Genel Müdürlüğü Yabancı Sermaye Şubesi’nde (1976-1977) uzman, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı Teşvik ve Uygulama Genel Müdürlüğü’nde proje değerlendirme uzmanı (1977-1979) olarak çalıştı. Kasım 1982’de “iktisadi gelişme ve uluslararası iktisat” anabilim dalında doçent unvanını aldı. 1984 baharında naklen Erciyes Üniversitesi İİBF’ne atandı. O tarihten itibaren bu fakültenin İktisat Bölümü İktisadi Gelişme ve Uluslararası İktisat anabilim dalında öğretim üyesi olarak çalıştı. Mart 1989’da aynı anabilim dalında profesörlüğe yükseltildi. Mayıs 2007'de emekli oldu. Cihan Dura Ekim 1977 de, Nevin Tüzün’le evlenmiştir. İki çocuk sahibidir.
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ